อัตราเงินเฟ้อ PCE พื้นฐานของสหรัฐฯ ชะลอตัวลงสู่ 3.0% ในเดือนกรกฎาคม ต่ำกว่าที่คาดการณ์ไว้

• ตัวเลขครั้งก่อน อยู่ที่ 3.3%
• ดัชนี PCE ทั่วไปเมื่อเทียบรายปี อยู่ที่ 3.4% เทียบกับที่คาดการณ์ไว้ที่ 3.7% (ครั้งก่อนอยู่ที่ 3.7%)
• ดัชนี PCE ทั่วไปเมื่อเทียบรายเดือน เพิ่มขึ้น 0.3% เทียบกับที่คาดการณ์ไว้ที่ 0.4% (ครั้งก่อนอยู่ที่ 0.2%)

ดัชนี PCE พื้นฐาน ซึ่งไม่รวมหมวดอาหารและพลังงาน:

• ดัชนี PCE พื้นฐานเมื่อเทียบรายเดือน เพิ่มขึ้น 0.2% ต่ำกว่าที่คาดการณ์ไว้ที่ 0.3%
• เดือนก่อนหน้าก็เพิ่มขึ้น 0.2% เช่นกัน

ข้อมูลเดือนสิงหาคมเกี่ยวกับการใช้จ่ายและรายได้ของผู้บริโภค:

• รายได้ส่วนบุคคล เพิ่มขึ้น 0.2% เทียบกับที่คาดการณ์ไว้ที่ 0.4% เดือนก่อนหน้าอยู่ที่ 0.4%
• การใช้จ่ายส่วนบุคคล เพิ่มขึ้น 0.9% สูงกว่าที่คาดการณ์ไว้ที่ 0.8% เดือนก่อนหน้าอยู่ที่ 0.2%
• การใช้จ่ายส่วนบุคคลที่แท้จริง อยู่ที่ % เทียบกับ 0.0% ในช่วงก่อนหน้า

สิ่งนี้ช่วยลดความกังวลให้กับธนาคารกลางสหรัฐฯ (Fed) และลดความจำเป็นเร่งด่วนในการปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ยในเดือนตุลาคม ดอลลาร์สหรัฐฯ กำลังอ่อนค่าลงทั่วทุกสกุลเงิน ขณะที่อัตราผลตอบแทนพันธบัตรรัฐบาลสหรัฐฯ ลดลง 4-5 จุดพื้นฐานตามเส้นอัตราผลตอบแทน ความต้องการหุ้นและทองคำก็เริ่มกลับมาเช่นกัน

ความคาดหวังของตลาดต่อการปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ยในเดือนตุลาคมลดลงเหลือ 34% เมื่อต้นสัปดาห์ โอกาสดังกล่าวอยู่ที่ 64%

ดอลลาร์สหรัฐฯ ร่วงลงอย่างรวดเร็วประมาณ 25 จุดเมื่อเทียบกับสกุลเงินหลัก

สำหรับข้อมูลพื้นฐาน รายงานรายจ่ายเพื่อการบริโภคส่วนบุคคล (Personal Consumption Expenditures) หรือที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อรายงาน PCE เป็นส่วนหนึ่งของรายงานรายได้ส่วนบุคคลและรายจ่าย (Personal Income and Outlays) รายเดือนของสำนักงานวิเคราะห์เศรษฐกิจ (Bureau of Economic Analysis) ซึ่งประกอบด้วยข้อมูลเกี่ยวกับรายได้ของครัวเรือน การใช้จ่ายของผู้บริโภค และการออม รวมถึงดัชนีราคา PCE ที่ติดตามการเปลี่ยนแปลงของราคาสินค้าและบริการที่บริโภคภายในสหรัฐอเมริกา โดยรวมแล้ว ตัวเลขเหล่านี้บ่งชี้ว่าผู้บริโภคใช้จ่ายไปเท่าใด และการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวเกิดจากราคาที่สูงขึ้นหรือการซื้อที่มากขึ้นมากน้อยเพียงใด

รายงานนี้รวมถึงมาตรวัดอัตราเงินเฟ้อทั้งแบบทั่วไปและแบบพื้นฐาน ดัชนี PCE ทั่วไปครอบคลุมสินค้าและบริการสำหรับผู้บริโภคทั้งหมด ในขณะที่ดัชนี PCE พื้นฐานไม่รวมหมวดอาหารและพลังงาน ซึ่งราคามักจะผันผวน ทั้งสองรายงานเป็นเปอร์เซ็นต์การเปลี่ยนแปลงรายเดือนและรายปี ธนาคารกลางสหรัฐฯ (Fed) กำหนดเป้าหมายอัตราเงินเฟ้อระยะยาวที่ 2% โดยใช้ดัชนี PCE ทั่วไป แต่ติดตามดัชนี PCE พื้นฐานอย่างใกล้ชิดเพื่อประเมินแรงกดดันด้านราคาที่แท้จริง

ดัชนี PCE มักถูกเปรียบเทียบกับดัชนีราคาผู้บริโภค (Consumer Price Index) หรือ CPI ซึ่งออกโดยสำนักงานสถิติแรงงาน (Bureau of Labor Statistics) ทั้งสองวัดอัตราเงินเฟ้อของผู้บริโภค แต่ขอบเขตและวิธีการคำนวณแตกต่างกัน CPI ติดตามค่าใช้จ่ายที่ผู้บริโภคในเขตเมืองจ่ายโดยตรงเป็นหลัก PCE มีขอบเขตที่กว้างกว่า รวมถึงการใช้จ่ายในนามของผู้บริโภค เช่น ค่ารักษาพยาบาลที่นายจ้างหรือโครงการของรัฐบาลจ่ายให้ ดังนั้น ค่ารักษาพยาบาลจึงมีน้ำหนักมากกว่าใน PCE ในขณะที่ที่อยู่อาศัยมีบทบาทมากกว่าใน CPI

ความแตกต่างอีกประการคือวิธีการจัดการกับรูปแบบการใช้จ่ายที่เปลี่ยนแปลงไปของดัชนีทั้งสอง PCE ปรับปรุงน้ำหนักค่าใช้จ่ายบ่อยครั้ง และเก็บข้อมูลการเปลี่ยนแปลงระหว่างหมวดหมู่เมื่อผู้บริโภคตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงของราคา CPI ก็คำนึงถึงการทดแทนบางส่วนเช่นกัน แต่ใช้วิธีที่แตกต่างกัน

โดยทั่วไปแล้ว CPI จะประกาศก่อน ทำให้มีตำแหน่งที่โดดเด่นในปฏิทินเงินเฟ้อรายเดือน PCE ตามมาด้วยภาพรวมการใช้จ่ายที่กว้างขึ้น และสามารถปรับแก้ได้เมื่อมีข้อมูลเพิ่มเติม ดังนั้น ความแตกต่างระหว่างการอ่านค่าของทั้งสองจึงเป็นเรื่องปกติ: ทั้งสองวัดแง่มุมที่เกี่ยวข้องกันของอัตราเงินเฟ้อ โดยใช้ความครอบคลุม น้ำหนัก และเทคนิคทางสถิติที่แตกต่างกัน